دوست مهربانم در یکی از نوشته های اخیرش با لطف فراوان از من حقیر سئوال کرد چه کتابهای ناخوانده ای دارم.

این سئوال را نه تنها به عنوان جواب به یک دعوت وبلاگی، که به چشم مرور مهم ترین ناخوانده ها پاسخ می دهم:

در راس تمام کتابها که ماهیتی فراتر و ارزشمند تر از هر کتاب دیگری دارد، قرآن شریف می باشد. از اینکه هرگز سعادت و توفیق خواندن و تفکر در کلیه آیات آن را نداشته ام افسوس میخورم. سعادت رو خوانی و ختم آن کتاب مقدس و استفاده از نور آیات، کم سعادتی نیست و الحمدلله مانند بسیاری از مسلمانان توفیق ختم قرآن فراهم بوده. اما توفیق آنچه که از "خواندن" در ذهن دارم، تا این لحظه نصیبم نگشته است. خواندن آیات و تامل در آنها. خواندن تفاسیر معتبر و در عین حال قابل فهم.

سایر کتب، نه قابلیت مقایسه و نه استحقاق قرار گرفتن در چنان سطح مقدسی را دارند. با این حال، آنچه که در ادامه می آید، تنها اشاره ای گذرا به چند عنوان در ذهن مانده است. کتبی که صفحاتی از آنها خوانده شد و به دلایل گوناگونی چون عدم کشش ذهنی و یا کمی حوصله در مقطع خاص زمانی، عدم ارائه ترجمه خوب و یا عدم جذابیت و پرورش مطلب توسط نویسنده، رها شده اند:

پله پله تا ملاقات خدا، نوشته مرحوم زرین کوب.

سه تفنگدار ، نوشته الکساندر دوما، ترجمه مرحوم ذبیح الله منصوری.

جای خالی سلوچ، نوشته محمود دولت آبادی.

درخت انجیر معابد، نوشته مرحوم احمد محمود.

Tess of d'Urbervilles نوشته توماس هاردی. (نه نسخه انگلیسی و نه ترجمه فارسی)

 

به غير از اظهار تاسفي كه گذشت، افزودن اين نكته را نيز لازم ميدانم كه عضويت در كتابخانه محل، فرصت خواندن چندين كتاب خوب را برايم فراهم نمود كه شايد يكي از بهترين ها تا اين لحظه، كتاب قلندر و قلعه نوشته دكتر سيد يحيي يثربي است كه در آن به زندگي شيخ شهاب الدين سهروردي پرداخته است. هنوز هم به داستان زيبايي كه خواندم فكر مي كنم.